Saskia en haar Yunah
Het grootste deel van mijn leven heb ik honden had gehad die mij altijd hebben bijgestaan. Omdat ik aan het Syndroom van Ehlers-Danlos lijd en steeds meer achteruit ging, wilde ik na het overlijden van mijn laatste hond nu toch wel graag een officiële hulphond.
Maar ik had wel heel eigen ideeën over wat ik wel en niet wilde in een hulphond. Zo wilde ik bijvoorbeeld absoluut geen Labrador- of Golden Retriever. Of een ander groot formaat hond. Het moest persé een middenslagje zijn met een zeer baasgericht karakter, speels, slim, vrolijk en enthousiast. Dat was namelijk precies het type hondje dat ik altijd al had gehad en waar ik heel goed mee uit de voeten kon.
> lees meer over Saskia en Yunah...
De hulphonden van Susan Rekveld
Door mijn handicap (geboren met een spierziekte) werd ik op 30 jarige leeftijd geheel afhankelijk van een elektrische rolstoel. Van huis uit was ik opgegroeid met honden maar in het begin van ons huwelijk was daar even geen tijd voor i.v.m. onze werkzaamheden
Het begon toch weer te kriebelen en het idee ontstond om een hond aan te schaffen en deze dingen aan te leren om mij hulp te bieden. Cindy, een zwart Labrador Retriever teefje, kwam met 8 weekjes oud bij ons in huis. Ze werd toen ze 3 jaar oud was erkend als hulphond in de gemeente waar ik woon en zo kon ik haar meenemen in de winkels, binnenstad en rolstoeltaxi. Zij is 12 ½ jaar geworden en heeft tot het allerlaatste moment enthousiast mij met allerlei dingen geholpen...
> lees meer over mijn hulphonden... | | Saskia’s beste vriend Yunah
Susan’s Joep, 3 maanden oud
|
